Αλλαγή πλεύσης

Ζεις χρόνια με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Σου αρέσει, τον λατρεύεις. Δεν θέλεις να αλλάξεις, όχι επειδή βολεύτηκες, αλλά επειδή έτσι νιώθεις ότι θέλεις να ζήσεις. Είναι κακό να σου αρέσει κάτι; Είναι κακό να σου αρέσει η ζωή σου; Είναι κακό να νομίζεις ότι είσαι τυχερός;

Και κάποια στιγμή σου λένε “όχι, δεν μπορείς να συνεχίσεις να έχεις ό,τι είχες”. Δεν θες να το πιστέψεις. Θέλεις να το παλέψεις, να την ξαναφέρεις τη ζωή σου στα μέτρα σου. Στο κάτω-κάτω δεν ήταν δικιά σου η απόφαση να αλλάξεις ζωή, στο επέβαλλε κάποιος. Δεν γίνεται όμως τίποτα…

Το παίρνεις απόφαση και εσύ. Θα ακολουθήσεις κάτι που δεν το ζήτησες, που δεν το ήθελες. Κάτι που σου είναι ξένο, και όμως πρέπει να το εμπιστευτείς και να το ακολουθήσεις. Δεν ξέρεις αν θα σε βγάλει κάπου καλύτερα ή κάπου χειρότερα. Το μόνον που ξέρεις είναι πως πίσω δεν μπορείς να γυρίσεις και δεν μπορείς να παραμείνεις στάσιμος. Είναι δύσκολο όταν αλλάζεις την ζωή σου, αλλά πιο δύσκολο όταν σου την αλλάζουν άλλοι.

Πολλά τα ερωτηματικά, ελάχιστες οι απαντήσεις. Και παραδίπλα ο φόβος του συμβιβασμού, η αποδοχή της μη-απάντησης. Το ξένο παρόν και το δυσάρεστα αβέβαιο μέλλον. Και σηκώνεσαι, μαζεύεις ότι σου έχει απομείνει, πετάς ότι έχει σαπίσει, τσαλαπατάς κάτι που βρέθηκε στον δρόμο σου την λάθος στιγμή και συνεχίζεις. Γιατί στο τέλος, ο μόνος που μπορεί να κάνει το ταξίδι για σένα είναι εσύ.

Τα πολλά ή τα λίγα;

Όταν νιώσεις την αγάπη, δεν ικανοποιείσαι με τίποτα άλλο. Όλα τα υπόλοιπα είναι φτηνές απομιμήσεις, φευγαλέα είδωλα αυτουνού που έχεις αντικρύσει. Και τα αποζητάς μόνον αν δεν έχεις την δύναμη να κυνηγήσεις την αγάπη, αν δεν έχεις το κουράγιο να την κουβαλάς.

Αν έχεις νιώσει την αγάπη, παράτα τα ψεύτικα. Μπορείς να ξεχάσεις πώς ένιωθες; Ναι, ο έρωτας έρχεται και φεύγει. Το περιτύλιγμα ενός δώρου είναι. Είναι φανταχτερό, είναι όμορφο, σε κάνει να θέλεις το δώρο, να το ξετυλίξεις, να νιώσεις αυτό το σκίρτημα της προσμονής κάτι ωραίου. Και όταν τελειώσεις το ξετύλιγμα, τότε ανακαλύπτεις το δώρο. Μπορείς να το ξανατυλίξεις και πάλι να το ξετυλίξεις. Κάποια στιγμή το περιτύλιγμα θα χαλάσει, θα ξεθωριάσει, θα σκιστεί. Αλλά το δώρο θα είναι πάντα εκεί.

Είναι ωραίος ο έρωτας, αλλά καλύτερη η αγάπη. Θέτει άλλες προτεραιότητες, άλλες απαιτήσεις. Πρέπει να θέλεις τα πολλά, όχι τα λίγα.

Για την Αμαλία…

Η ζωή είναι αγώνας…

…και εσύ βάζεις τα δυνατά σου και αποτυγχάνεις. Προσπαθείς, αντέχεις, δίνεις όλο σου το είναι και δεν είναι αρκετό. Στοχεύεις να είσαι ο καλύτερος, να τα κάνεις όλα σωστά και πέφτεις έξω. Βάζεις όλη σου τη δύναμη, αλλά ο τοίχος δεν πέφτει. Προσπαθείς να βγεις με όλη σου τη δύναμη, αλλά ο λάκκος είναι πιο βαθύς από ότι περίμενες.

Είναι πικρό το ποτήρι της αποτυχίας. Και χρειάζεται να το πίνεις σιγά σιγά, να κατεβάζεις μικρές γουλιές ώστε να νιώθεις κάθε σταγόνα πίκρας και να σου μείνει η γεύση για πολύ καιρό. Μια γεύση που θα σου θυμίζει ότι όσο και αν προσπάθησες, αποδείχτηκες λίγος.

Ίσως ήταν ο σκοπός χαμένος εξαρχής. Ίσως κάποια στιγμή να λύγισες λίγο από το βάρος προσπαθώντας να ξεκουραστείς και τότε να έχασες. Μα δεν μπορεί κανείς να τα παρατήσει. Κάθε φορά που χάνεις, βάζεις σαν στόχο να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Και να γίνεις καλύτερος από αυτόν που ποτέ δεν προσπάθησε, ποτέ δεν κουράστηκε, που του ήρθαν όλα έτοιμα.

Η ζωή είναι αγώνας και δεν μπορείς να την αφήσεις πριν νικήσεις. Οφείλεις να παλέψεις, αν μη τι άλλο για να αποδείξεις ότι εσύ έπρεπε να είσαι ο νικητής – και τότε θα είσαι.

Η αξία του χρόνου

To realize the value of ONE MONTH, ask a mother who gave birth to a premature baby.
To realize the value of ONE WEEK, ask the editor of a weekly newspaper.
To realize the value of ONE HOUR, ask the lovers who are waiting to meet.
To realize the value of ONE MINUTE, ask a person who missed the train.
To realize the value of ONE-SECOND, ask a person who just avoided an accident.
To realize the value of ONE MILLISECOND, ask the person who won a silver medal in the Olympics.
Treasure every moment that you have!
Yesterday is history.
Tomorrow is mystery.
Today is a gift. That’s why it’s called the present!!

Αυτό το βρήκα στο Startpoint και συγκεκριμένα εδώ… Πόσο αλήθεια είναι… Αλλά κάποιες φορές δεν μπορείς να χαρείς το παρόν. Μερικές φορές είναι ο μόνος δρόμος μέσα από αδιαπέραστο βάλτο που οδηγεί σε ένα καλύτερο μέλλον.

Θα προσπαθήσω να συμπληρώσω: To realize the value of time, ask the person who truly loves and is loved back.

Ένα γλυκό χαμόγελο αρκεί…

Ήταν μουντή η μέρα χθες. Ζέστη, βαριά σύννεφα, βαριά και η διάθεσή μου. Και τότε μου χάρισαν ένα από τα πιο γλυκά χαμόγελα που έχω δει ποτέ. Μια περαστική κοπέλα, άγνωστη τελείως, μου χαμογέλασε αβίαστα, αθώα, όμορφα.

Σε ευχαριστώ όποια και αν ήσουν, όπου και αν πήγαινες. Μου έφτιαξες την μέρα. Κρίμα που δεν σου το είπα εκείνη τη στιγμή…

Τι είναι ευτυχία;

Ευτυχία είναι να πίνεις γάλα από το ζεστό στήθος της μητέρας σου. Να σε πηγαίνουν στο πάρκο για να παίξεις με τους φίλους σου. Να κάνεις ποδήλατο στα αγαπημένα σου μέρη. Να πηγαίνεις στο σπίτι του καλύτερού σου φίλου και να παίζετε με τις ώρες.

Ευτυχία είναι να ερωτευτείς, να κρατάς τον έρωτά σου ώρες αγκαλιά χωρίς να σε νοιάζει τίποτα. Να κάνεις έρωτα με αυτήν που αγαπάς, να νιώθεις την ζεστή ανάσα της. Να την αγγίζεις και να έχεις εκείνο το γλυκό ανατρίχιασμα σαν την πρώτη φορά που σε ακούμπησε τυχαία. Να κοιτάτε τα αστέρια και τη θάλασσα χωρίς έγνοιες και σκοτούρες.

Ευτυχία είναι να είσαι ανάμεσα σε φίλους καλούς και καρδιακούς. Να γελάς μέχρι τα ξημερώματα, να τραγούδας με την ψυχή σου, να κατεβάζεις γλυκόπιοτο κρασί με ανθρώπους που νιώθεις κοντά σου. Να περνάς αξέχαστες στιγμές.

Ευτυχία είναι να παντρευτείς τον έρωτα της ζωής σου. Να κρατήσεις τον καρπό σου, να τον μεγαλώσεις. Να σε πει πρώτη φορά μπαμπά. Να παίρνεις το βλαστάρι σου από το σχολείο. Να βλέπεις τα μάτια του που λάμπουν για το πρώτο του ποδήλατο. Να το δεις να παίρνει το πτυχίο του, να πετυχαίνει στην ζωή του. Να το δεις να ερωτεύεται, να παντρεύεται τον άνθρωπό του. Ευτυχία είναι να κρατήσεις το πρώτο σου εγγονάκι. Να το δεις και αυτό να μεγαλώνει.

Ευτυχία είναι να κλείσεις τα μάτια σου για τελευταία φορά ανάμεσα σε αυτούς που αγαπάς περισσότερο…

Πόσα χρωστάω;

Κατά έναν περίεργο τρόπο, πάντα στη ζωή πληρώνεις τα κρίματά σου. Δεν είναι αυτό που λέμε θεία δίκη, δεν είναι η Νέμεσις, ούτε κάποιο είδος εκδίκησης. Είναι περισσότερο η αντίδραση της ζωής στις επιλογές μας και στις πράξεις μας. Την τεντώνουμε, την τσαλακώνουμε, την τραβάμε μέχρι να ξεχειλώσει και κάποια στιγμή ανταποδίδει. Ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο. Απλώς θα μας επιστρέψει στο ακέραιο την ενέργεια που της δώσαμε. Ισορροπία λοιπόν, αποκατάσταση της τάξης. Αυτός που σε αδίκησε, θα αδικηθεί. Αυτός που σε πείραξε, θα τον πειράξουν. Θα πονέσεις, επειδή πόνεσες κάποιον άλλον. Είναι πάντα το ίδιο: κανείς δεν φεύγει χωρίς να πληρώσει.

Σουρρεαλιστικό εγώ

Έχω περάσεις υπέροχες περιόδους στην ζωή μου, που τις κρατώ σαν μικρό θησαυρό, όπως επίσης και απαίσιες, που μετά βίας προσπαθώ να στείλω στη λήθη. Τώρα βρίσκομαι στο ενδιάμεσο ενός παρελθόντος που θέλω να αφήσω πίσω και του μέλλοντος που θέλω να ζήσω τώρα.

Είμαι γενικά απαιτητικός άνθρωπος. Απαιτώ από τους άλλους, από τη δουλειά μου, από τους συνεργάτες και πάνω από όλα απαιτώ από τον εαυτό μου και από τη ζωή. Δεν το λέω πάντα, δεν το ζητάω, αλλά ενδόμυχα το περιμένω, κάτι που είναι ένα τεράστιο λάθος από μέρους μου. Συνήθως δεν έρχεται αυτό που περιμένω, απλώς και μόνον επειδή οι απαιτήσεις μου είναι περισσότερες ή εν γένει ανικανοποίητες. Και τότε αποκαρδιώνομαι και μελαγχολώ. Μπορώ να δώσω περισσότερα από όσα μου ζητούν, αλλά δεν μπορούν να μου δοθούν όλα όσα θέλω.

Δεν ξέρω αν φταίω εγώ ή οι άλλοι, οι καταστάσεις ή απλώς έτσι είναι. Αλλά έχω ανακαλύψει ότι σπάνια μπορώ να ζήσω την στιγμή, την κάθε μέρα. Γιατί είμαι ονειροπόλος, θέλω το καλύτερο. Δεν μένω στο σήμερα, ο νους μου τρέχει στο αύριο, στην ουτοπία. Και να κατακτήσω ότι θέλω σήμερα, αύριο θα θέλω κάτι περισσότερο. Ναι, είμαι πλεονέκτης. Αλλά έχω αυτογνωσία – ξέρω μέχρι που μπορώ να φτάσω.

Ο Βύρων Πολύδωρας μεταφέρει μέρος του Bushido, του Δρόμου του Μαχητή: “Ελάτε, φοβερές λύπες και πόνοι, ελάτε και σωρευτείτε πάνω στη φορτωμένη πλάτη μου. Δεν θέλω να χάσω αυτή τη δοκιμασία. Να δω πόση δύναη ακόμη μέσα μου μένει”. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που να χρειάζεται να προστεθεί σε αυτό το μικρό απόσπασμα. Από κάθε δοκιμασία βγαίνεις νέος άνθρωπος και αξίζει να παλαίψεις μόνον και μόνον για αυτό. Καλύτερος ή χειρότερος; Δεν έχει σημασία για εσένα, μόνον για τους γύρω σου…

Οριζόμαστε από το πως αντιδράμε κάθε μερά, πως συμπεριφερόμαστε στον δίπλα, πόσο νιώθουμε τον πόνο του άλλου, πόσο τον σεβόμαστε αυτόν και τα αισθήματά του. Δεν είναι ποτέ καλό να πληγώνεις έναν άνθρωπο. Και ακόμα χειρότερο είναι να πληγώνεις κάποιον επειδή και εσύ έχεις πληγωθεί και επειδή έτσι νομίζεις ότι είναι η ζωή. Κακομοίρη…

Στο μέρος που βρίσκομαι, το πιο σημαντικό είναι η δουλειά και η καριέρα. Όλοι θέλουν να τελειώσουν γρήγορα, να δουλέψουν, να βγάλουν λεφτά. Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα και γίνονται γρήγορα: γρήγορο φαγητό, γρήγορη διασκέδαση, γρήγορες σχέσεις. Δεν με ικανοποιεί αυτό. Δεν είναι αυτό η ζωή. Εγώ θα ακολουθήσω τον δικό μου δρόμο. Όπως τραγουδά και ο Frank Sinatra στο “My way”:
Yes, there were times, I’m sure you knew
When I bit off more than I could chew
But through it all, when there was doubt
I ate it up and spit it out
I faced it all and I stood tall and did it my way

Τα παραπάνω ίσως τα διαβάζω μια μέρα και να γελάω. Αλλά εαυτέ μου να ξέρεις ότι όταν θα τα διαβάζεις και θα γελάς, θα έχεις γίνει σαν αυτό που απεχθάνεσαι αυτή τη στιγμή που τα γράφεις.

Εκτιμάτ(ε/αι) το χάος;

Η ζωή δεν είναι ντετερμινιστική. Είναι ένα χαοτικό σύστημα, έχει κανόνες, αξιώματα, αποτελέσματα, αλλά η διαδικασία που οδηγεί στα τελευταία άγνωστη. Δεν μπορείς να προβλέψεις ένα χαοτικό σύστημα. Μια μικρή διατάραξη βλάπτει ανεπανόρθωτα την έξοδο. Αντίστοιχα, μια φαινομενικά μεγάλη διατάραξη μπορεί να μην επηρεάσει τίποτα.

Παρόλα αυτά, όπως πριν από το σεισμό, υπάρχει το προ-αποτέλεσμα. Σημάδια, ένα ρίγος όπως του ζώου που αισθάνεται τον θηρευτή του και όμως διαλέγεις να το αγνοήσεις. Γιατί έμαθες να ζεις με το γνωστό, με την δράση-αντίδραση, την επιστήμη. Ξεχνάς την 6η αίσθηση, ότι ο ντετερμινισμός είναι η απλούστευση του κόσμου, ότι η a priori γνώση είναι άχρηστη καθώς μπορεί να δώσει μόνον μια εκτίμηση.

Θυμήθηκα πως μυρίζει η μπόρα, ο κίνδυνος. Τώρα μπορώ και τον βλέπω. Αγνοούσα τα σημάδια και δίκαια το πλήρωσα. Όχι πια. Ανοίξτε τα μάτια σας και δείτε. Τίποτα δεν είναι ότι φαίνεται – ο φίλος μπορεί να είναι εχθρός, ο εχθρός φίλος, ο καλός κακός και ο κακός καλός. Δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος ότι είσαι σωστός. Και το καλύτερο; Το συναίσθημα, η διαίσθηση, όλα αυτά που μας κάνουν ανθρώπους, τα μόνα που μπορούν να εκτιμήσουν σωστά τη ζωή, βραχυκυκλώνουν την λάθος στιγμή.

ΥΓ οι technofreaks προφανώς θα χαρείτε να ακούσετε ότι πλησιάζουμε την πραγματική τεχνητή νοημοσύνη – που δεν είναι απαραίτητο να είναι απαράλλακτη με την ανθρώπινη. Επισκεφτείτε το http://www.numenta.com/ και διαβάστε τα διαθέσιμα white papers.