Σε ποιαν να το τραγουδήσω;

ΑΝΑΣΑ ΜΟΥ – Γιάννης Πλούταρχος

Μια υπόσχεση σου όνειρα να κάνω

το χαμόγελο σου ήλιο να ντυθώ

Κοίτα με στα μάτια κάνε με δικό σου

άγγιξε με μόνο χάδι θεϊκό

Ανάσα μου η ανάσα σου αστέρι μου

δως μου δροσιά τη δίψα μου να σβήσω

Για μένα μόνο να φυσάς αγέρι μου

στον ίσκιο της αγάπης σου να ζήσω

Ανάσα μου η ανάσα σου αστέρι μου

δως μου δροσιά τη δίψα μου να σβήσω

Για μένα μόνο να φυσάς αγέρι μου

στον ίσκιο της αγάπης σου να ζήσω

Φύσα την πνοή σου τη δροσιά να νιώσω

με ένα φίλημα σου τα αστέρια για να δω

Δώσε μου αγάπη ρόδα για να στρώσω

ήλιε να σε κρύψω στα χέρια μου τα δυο

Ανάσα μου η ανάσα σου αστέρι μου

δως μου δροσιά τη δίψα μου να σβήσω

Για μένα μόνο να φυσάς αγέρι μου

στον ίσκιο της αγάπης σου να ζήσω

Ανάσα μου η ανάσα σου αστέρι μου

δως μου δροσιά τη δίψα μου να σβήσω

Για μένα μόνο να φυσάς αγέρι μου

στον ίσκιο της αγάπης σου να ζήσω

Μου λείπει αφάνταστα το συναίσθημα που περιγράφει… Πώς μπορείς και ζεις χωρίς αυτό;

Μοναξιά (;)

Μου ήρθε ξαφνικά, καθώς φίλη μου έστειλε Χρόνια Πολλά – ημέρα γιορτής για τους αμερικανούς οικοδεσπότες μου, για μένα μια ακόμα κοινή μέρα. Μόνος στο σπίτι από το πρωί και τώρα αναρωτιέμαι: είμαστε μόνοι επειδή το θέλουμε ή επειδή έτσι τυχαίνει; Όταν θέλεις να μοιραστείς την χαρά σου, την λύπη σου με κάποιον και δεν υπάρχει κανείς δίπλα, εσύ το έκανες αυτό ή απλά έτυχε;

Με τη μοναξιά ανακαλύπτεις ποιος πραγματικά είσαι. Πόσο αντέχεις, που βαδίζεις. Προσδιορίζεις εσένα, τι θέλεις, τι μπορείς, τι θα μπορέσεις. Άτυχος όποιος δεν μπορεί να την αντέξει – αξίζει ο πρώτος τυχόντας να γίνει μέρος της ζωής σου για να μη νιώθεις μοναξιά; Ή επειδή, ακόμα χειρότερα, νομίζεις ότι δε μπορείς να τα βγάλεις πέρα μόνος σου; Από την άλλη χάνεις την διάθεση για συχνή επαφή – θέλεις λίγη και να αξίζει.

Παλιά με πείραζε, προσπαθούσα να την διώξω. Υπάρχει γιατρικό, αλλά είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί που εν τέλει το μόνον που μπορείς να κάνεις είναι υπομονή. Όμως δεν την νιώθω πια… Δε με αγγίζει, δε με διαπερνά, δεν με πηγαίνει πίσω. Δε μπορεί να με νικήσει.

Ή μήπως νίκησε; Μήπως έκανε την καρδιά μου τόσο γκρίζα, τη λογική μου τόσο απόλυτη, το συναίσθημα τόσο κενό που δεν έχει κάτι άλλο να κάνει; Μήπως την έδιωξα με τον λάθος τρόπο; Ή μήπως και μόνον που γράφω αυτά, υπάρχει κάπου μέσα μου καλά κρυμμένη μαζί με όλα τα υπόλοιπα;

Δε μ’αρέσει να χάνω.

Εκμετάλευση

Περνάω μια ζωή προσφέροντας, χαρίζοντας, δουλεύοντας για άλλους… Πότε θα έρθει η στιγμή να βρεθεί να κάνει και για μένα κάποιος το ίδιο;

Δεν είμαι ζητιάνος… Δε θέλω κάτι συγκεκριμένο. Δεν ζητάω κάτι από κανέναν. Απλά κάποιος να έρθει και το ίδιο καλοπροαίρετα που κάνω και γω να μου προσφέρει κάτι χωρίς αντάλλαγμα. Εκεί που δεν το περιμένω, εκεί που δεν ξέρω ότι είναι σε θέση να μου το προσφέρει. Κάτι που δεν ήξερα ότι το χρειάζομαι.

Δεν έμαθα να εκμεταλεύομαι – και δεν μπορώ να καταλάβω πότε με εκμεταλεύονται. Και όταν το καταλάβω είναι ήδη αρκετά αργά.

Αυτό είναι λοιπόν – μια ζωή που δεν μπορώ να περιμένω τίποτα από κανέναν. Και από όλους χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. Πλην της οικογενείας μου – σας αγαπάω…

Για σένα

Έχω μια αδυναμία, μου αρέσει να γνωρίζω κόσμο. Θέλω να μιλάω, να ανταλλάσω σκέψεις, απόψεις. Να εξελίσσομαι μέσα από τους άλλους, από την επικοινωνία. Να βοηθώ τους άλλους να γίνονται καλύτεροι. Με μεθάει η αρχική αμηχανία, όσο άβολη και να είναι. Η προσέγγιση, η πρώτη λέξη, η χειραψία. Η πρώτη αγκαλιά. Με εξιτάρει η εξέλιξη.

Μου αρέσει να κάνω φίλους. Ανθρώπους που αξίζουν, ανθρώπους που απολαμβάνω την παρέα τους, ανθρώπους που νιώθω ότι έχω κάτι να τους δώσω, που έχουν κάτι να μου δώσουν. Ό,τι και να είναι, είναι πολύτιμο γιατί είναι κομμάτι από τον εαυτό τους. Και θα δώσω κάτι από μένα σε αντάλλαγμα αν θέλουν.

Γνωριστήκαμε τυχαία. Εσύ προσέγγισες, εγώ έγραψα. Δε μετάνιωσα που έστειλα εκείνο το αρχικό μήνυμα. Αμήχανο, συγκρατημένο. Αλλά απάντησες. Και είναι ωραίο αυτό που ακολουθεί. Θα το προτιμούσα διαφορετικό, πιο κοντινό, πιο άμεσο, πιο ανθρώπινο. Αλλά παρόλα αυτά παραμένει ωραίο και ζωντανό, επειδή εμείς το θέλουμε.

Ξεχνάω να κοιτάξω την ώρα όταν σου μιλάω. Η κούραση δύσκολα έρχεται. Μου αρέσει που μιλάμε, το αποζητώ. Νιώθω σαν να σε ξέρω καιρό. Και νομίζω ότι εσύ με ξέρεις περισσότερο. Δύσκολα βρίσκεις ανθρώπους που ταιριάζεις. Θα ήταν το ίδιο αν με είχες γνωρίσει από κοντά; Αν είχαμε ειδωθεί κάπου τυχαία; Αν είχαμε κοιταχτεί στα μάτια; Δεν ξέρω… Είσαι τόσο ζωντανή, τόσο φυσική, τόσο έξυπνη. Και μου δίνεις και μένα ένα κομμάτι από αυτά – και είναι το μόνον που έχει σημασία αυτή τη στιγμή.

Ζω για πρώτη φορά απόλυτα στο τώρα. Έμαθα από το χθες, δε με νοιάζει πια το αύριο – το μόνον που με νοιάζει είναι πως ίσως είναι στο χέρι μου να το επηρρεάσω. Θα έπρεπε κάποια πράματα να είναι διαφορετικά. Μα δεν υπάρχουν πρέπει. Υπάρχει μόνον ότι ορίζουμε εμείς σαν πρέπει. Και ό,τι κάνουμε για να τα πραγματοποιήσουμε.

Αυτό που μας έφερε κοντά, είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο. Είναι μερικές φορές που απεχθάνομαι το πληκτρολόγιο. Με καίει που αγγίζω τα πλήκτρα του, σιχαίνομαι τον ήχο τους. Ήταν το αρχικό μέσο, αλλά τώρα είναι αναγκαίο κακό. Οι σκέψεις σου βρήκαν διέξοδο μέσα από τα λόγια σου, τα λόγια σου μέσω των λέξεων. Και οι λέξεις μέσα από καλώδια. Το ίδιο και οι δικές μου. Αλλά δυστυχώς παραμένουμε κάποιοι που είναι μακριά…

Να χαμογελάς πάντα, γιατί σου αξίζει! Και για να γεμίζεις και το δικό μας πρόσωπο με ένα χαμόγελο…

Ερωτηματολόγιο ψυχής

Το βρήκα στο http://fallenangel.pblogs.gr/ και πήρα τη σκυτάλη οικειοθελώς:

1) Η απόλυτη ευτυχία για ‘σας είναι:
Αυτό που ένιωθα πριν 2 χρόνια. Τώρα είναι κάτι φευγαλέο, απροσδιόριστο και μακρινό.

2) Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Η ελπίδα ότι η μέρα που ξημέρωσε θα είναι κάτι διαφορετικό. Μέχρι να έρθει η νύχτα, έχω πειστεί ότι δεν άλλαξε τίποτα, οπότε κοιμάμαι για να ξαναρχίσει ο κύκλος.

3) Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Πάει καιρός και η μνήμη μου είναι ασθενής.

4) Το βασικό γνώρισμα του εαυτού σας είναι:
Ξεροκέφαλος όσο δεν πάει.

5) Το βασικό ελάττωμά σας;
Υπεροψία.

6) Σε ποια λάθη δείχνετε μεγαλύτερη επιείκεια;
Σε όλα.. Αρκεί να είναι ακούσια.

7) Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Με καμία.

Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
Ο καθένας που στέκεται και υποστήριζει την άποψή του, που διαλέγει ποιους έχει δίπλα του, που είναι πάντα ο εαυτός του.

9) Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Όλα… Το κάθε ένα έχει την δική του ομορφιά – ιδίως όταν το μοιράζεσαι.

10) Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Δεν διαβάζω τόσο πολύ ώστε να μπορώ να πω με σιγουριά. Ο Ιούλιος Βερν πάντως έχει ξεχωριστή θέση.

11) Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα;
Τιμή.

12) Ποια αρετή προτιμάτε σε μια γυναίκα;
Ειλικρίνια.

13) Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Μπαχ.

14) Το τραγούδι που σφυρίζετε όταν κάνετε ντους;
Πολλές φορές αυτοσχεδιάζω.

15) Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Το κάθε ένα είχε να μου δώσει και από κάτι..

16) Η ταινία που σας σημάδεψε;
Το “Αποκάλυψη τώρα”.

17) Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Δεν υπάρχει.

18) Το αγαπημένο σας χρώμα;
Μάλλον μαύρο…

19) Ποια θεωρείτε σήμερα την μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Το ό,τι αγάπησα.

20) Το αγαπημένο σας ποτό;
Νερό.

21) Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
…

22) Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Όσους προσεγγίζουν άλλους επειδή θέλουν να κερδίσουν κάτι.

23) Όταν δεν γράφετε ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να επικοινωνώ.

24) Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Συνέβει.. Τώρα δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο.

25) Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέμματα ;
Όποτε θεωρώ ότι θα κάνουν μεγαλύτερο καλό από ότι κακό.

26) Ποιο είναι το μότο σας;
Μην κάνεις ό,τι δεν σου αρέσει να σου κάνουν.

27) Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Σε βαθιά γεράματα, με τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου τριγύρω.

28) Αν συναντούσατε Τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Τι λάθος έκανα.

29) Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε τώρα ;
Απάθεια…

Περιμένω και άλλους…

Αμφισβητώντας και κρίνοντας

Είναι μερικές φορές που ξανασκέφτεσαι τα πάντα. Γυρίζεις πίσω στο παρελθόν,
κοιτάς τι έκανες, τι δεν έκανες, τι μπορούσες να κάνεις και τι ήταν πάνω από
τις δυνάμεις σου.

Γυρίζω στο σύντομο παρελθόν μου. Όλες οι αποφάσεις μου, όλες οι πράξεις μου υπό
αμφισβήτηση. Γιατί διάλεξα αυτό το δρόμο, γιατί γνώρισα τους ανθρώπους που
γνώρισα, γιατί ξενιτεύτηκα; Γιατί είπα ψέμματα, γιατί είπα αλήθεια, γιατί
άνοιξα την ψυχή μου, γιατί έκλεισα τον εαυτό μου; Ερωτήματα, διλήμματα, απορίες.

Για τα περισσότερα δεν μετανιώνω… Μετανιώνω που γνώρισα κάποιον -
καλύτερα να μην το ήξερα, να μην υπήρχε καν. Μετανιώνω που εμπιστεύτηκα κάποιον
άλλον. Μετανιώνω που αφοσίωσα τον εαυτό μου. Μετανιώνω που εξ αρχής δεν άκουσα
εμένα.

Δεν μετανιώνω για το δρόμο που διάλεξα. Είναι δύσκολος, τραχύς αλλά εκεί αξίζει
να δοκιμάζεσαι. Κανείς δεν πήγε μπροστά ακολουθώντας τα εύκολα. Αλλά θα προσέχω
περισσότερο ποιον θέλω να γνωρίσω, ποιον εμπιστεύομαι, ποιον αφήνω μέσα στη ζωή
μου. Ποιον ακούω και γιατί τον ακούω… Και ποιον πραγματικά πιστεύω.

Περί ανθρώπων

Είμαι νέος… Μετρώ 25 χρόνια ζωής, στα τελευταία 12 συναναστρέφομαι σοβαρά με τους ανθρώπους. Σοφός δεν είμαι, αλλά κάποιες εμπειρίες έχω. Δεν θα κάνω χωρισμό σε καλούς ή κακούς, σωστούς ή λάθος… Ο κάθε άνθρωπος έχει μια φωτεινή και μια σκοτεινή πλευρά και τα παρακάτω γράφονται από την σκοτεινή δική μου. Θα φτύσω πολλή χολή, αλλά πρέπει να βγει…

Υπάρχουν οι άνθρωποι που εξ αρχής θα σου φερθούν καλά. Θα σου δώσουν το χέρι τους, θα σε αγκαλιάσουν, θα σε δεχτούν. Θα προσπαθήσουν να γίνουν φίλοι σου, να μάθουν κάτι από εσένα, από την σχέση σας. Μπορεί αργότερα να σε ξεχάσουν, αλλά ποτέ δε θα κάνουν πως δε σε ξέρουν. Ναι έχουν ελαττώματα, είναι άνθρωποι. Αλλά είναι αξιόλογοι και είναι τύχη να τους γνωρίζεις. Γνώρισα μερικούς, να είστε καλά…

Υπάρχουν άλλοι που θα σε δουν σκεπτικά. Θα κάνουν μια χλιαρή χειραψία και αργότερα θα αποφασίσουν αν θέλουν να τους γνωρίσεις καλύτερα. Κάποια μου είπε πρόσφατα να μην εμπιστεύομαι κανέναν. Φιλοσοφία ζωής… Λάθος, αλλά αναγκαία μερικές φορές. Δεν είναι κακοί άνθρωποι, απλά προσεκτικοί. Γνώρισαν τα λάθος άτομα στη ζωή τους, γεννήθηκαν έτσι, μεγάλωσαν έτσι. Δεν έχει σημασία. Αρκεί που είναι ειλικρινείς.

Το πιο ενδιαφέρον είδος είναι και το χειρότερο. Οι “φίλοι”… Θα σε αναγνωρίσουν ανάμεσα στο πλήθος, θα μυρίσουν το αίμα σου. Θα δουν αυτό που έχεις και το θέλουν για δικό τους. Και σαν κουνούπια θα τριγυρίζουν δίπλα σου. Και όταν θα πάρουν αυτό που θέλουν, όταν θα σου πιουν το αίμα, θα πετάξουν μακριά μέχρι να ξαναπεινάσουν. Άνθρωποι δειλοί, απρόσωποι, αδιάφοροι, χωρίς τιμή, μπορούν ενίοτε να μεταμφιέζονται σε “καλά παιδιά”.

Το μόνον που θέλουν είναι να βολευτούν – και γιατί όχι άλλωστε; Γιατί να κοπιάσουν; Γιατί να μαζέψουν τον εαυτό τους και το θάρρος τους όταν κάνουν την δουλειά τους ύπουλα; Και αφού όταν τους καταλάβεις είναι ήδη αργά, γιατί να αλλάξουν; Την δουλειά τους την έκαναν…

Μακάρι να μπορούσε κάποιος να τους διορθώσει – ή έστω να τους μειώσει όσο το δυνατόν περισσότερο. Είναι πολλοί και δεν φαίνονται. Όταν πάρεις είδηση τι κάνουν είναι αργά. Μπορεί και κάποιος άλλος να το καταλάβει μαζί σου, αλλά ήδη έχασες. Εκμεταλεύονται την άγνοιά σου, το φιλότιμό σου, το ότι είσαι καλοπροαίρετος.

Στο διάολο να πάτε – αλλά δε θα σας κάνω την χάρη να σας στείλω εγώ. Μακάρι να βρείτε σύντομα το μάστορά σας μπας και φύγει η βρώμα που αναδύεται από κάθε σας κίνηση.

Shufflιαρίσματα

Παίρνοντας την σκυτάλη από την φίλη birbrilo, άντε και ένα παιχνίδι με όλα τα τραγούδια στο δίσκο μου. Σημείωση: τα αποτελέσματα είναι τελείως τυχαία και δεν αντιπροσωπεύουν προσωπικές απόψεις. Άμα βαριέσαι τι χαζομάρες κάνεις για να μη δουλέψεις (πικρή η αλήθεια)…

1. IF SOMEONE SAYS “IS THIS OKAY?” YOU SAY?
[David Usher] Black Black Heart – Ναι, αυτό δεν είναι και πολύ ψέμα. Αλλά τώρα τελευταία συμβιβάστηκα, τι να κάνω. Και ξαναγίνεται κόκκινη και πάλι

2. WHAT WOULD BEST DESCRIBE YOUR PERSONALITY?
[?????] Είμαι εγώ που σε παίρνω τηλέφωνο – Αυτό ποιος μου το έδωσε; Και ποιανού είναι; Ο τρελός με το τηλέφωνο.

3. WHAT DO YOU LIKE IN A GUY/GIRL?
[Dope Smugglaz] The word – Ούτε καν ήξερα ότι υπήρχε στο δίσκο μου.

4. HOW DO YOU FEEL TODAY?
[Gloria Gaynor] I won’t survive – Πολύ αισιόδοξο, τι να πω…

5. WHAT IS YOUR LIFE’S PURPOSE?
[DJ Quicksilver] Timerider – Αφού δεν έχει την λέξη “μαλ….” είμαι ευχαριστημένος.

6. WHAT IS YOUR MOTTO?
[Pet Shop Boys] Heart – ?

7. WHAT DO YOUR FRIENDS THINK OF YOU?
[Tsunami Bomb] Roundabout – ??

8. WHAT DO YOU THINK OF YOUR PARENTS?
[Χρήστος Δάντης] Μηχανή του χρόνου – Όχι, δεν είναι τόσο μεγάλοι οι γονείς μου.

9. WHAT IS 2+2?
[????] Ο Μάρκος υπουργός – Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή άχνη ζάχαρη.

10. WHAT DO YOU THINK OF YOUR BEST FRIEND?
[Rammstein] Ich will – Θέλω… Τι;

11. WHAT DO YOU THINK OF THE PERSON YOU LIKE?
[Maeva] Kiss Me Mon Amour – Αυτό μάλιστα… Φίλα με να τελειώνουμε βρε κούκλα μου.

12.WHAT IS YOUR LIFE STORY?
[Masters of Reality] Counting Horses – Συνειρμός: είμαι στο Texas. Έχουν
γελάδια και cowboys. Οι cowboys έχουν άλογα – και έμεινε σε μένα να τα μετρήσω.
Ρε φίλα με σου λέω πριν χαζέψω τελείως.

13. WHAT DO YOU WANT TO BE WHEN YOU GROW UP?
[Διάφανα Κρίνα] Η Μπαλάντα της Φωτιάς – Φωτιά στα ιδρωμένα σεντόνια του πάθους… Περιμένω το φιλί που λέγαμε.

14. WHAT DO YOU THINK WHEN YOU SEE THE PERSON YOU LIKE?
[Πάριος] Απόψε – Ω, ναι! Απόψε ……………. (συμπληρώστε τι θέλετε – εγώ
ξέρω).

15. WHAT WILL THEY PLAY AT YOUR FUNERAL?
[Deep Swing] In the music – Με τραγούδι club θα φύγω. Τον επικήδειο θα τον πει
ο Tiesto….

16. WHAT IS YOUR HOBBY/INTEREST?
[Γιώργος Μαζονάκης] Τι σου έχω κάνει – … και έπαψες να μ’αγαπάς. Το πάει το
φέρνει πάλι σε αυτά τριγυρνά η λίστα, αγάπες, καρδιές κλπ κλπ

17. WHAT IS YOUR BIGGEST FEAR?
[DJ Quicksilver] Escape to Paradise – Δεύτερο του στην λίστα (περίεργο).
Παρόμοιο με της birbrilo (ακόμα πιο περίεργο).

18. WHAT IS YOUR BIGGEST SECRET?
[Kid Creme] Hypnotizing – Ναι, το έχω το ρημάδι το ταλέντο να υπνοτίζω κόσμο
χωρίς να το ξέρουν.

19. WHAT DO YOU THINK OF YOUR FRIENDS?
[Shpongle] A New Way to Say Hooray – Δεν το είχα ξανακούσει ποτέ (πάντα μου
δίνουν κομμάτια που μένουν εσαεί μέσα στο δίσκο μου χωρίς να τα έχω ακούσει
ποτέ), αλλά φαίνεται να ταιριάζει. Hooray my friends – σύντομα θα είμαι κοντά
σας

Η σκυτάλη στους: Andria, Papo, Fransin (λίγο παιχνίδι δεν κάνει κακό, ίσα ίσα βοηθά), Jason (γράψε βρε στο blog σου).

Και το τραγούδι της ημέρας (Πάριος). Αφιερωμένο….

Συμβιβασμούς δεν κάνω
Συμβιβασμούς δεν κάνω
γι΄αυτό αποχωρώ
δυο δρόμους παραπάνω
αγάπη εγώ θα βρω
μ΄ανοίγουν όπου πάω
οι πόρτες που χτυπάω
χαμένος δεν θα πάω
μονάχα σε ρωτώ

Πώς μπόρεσε η καρδιά σου
τον Γιάννη να πικράνει
που όσα τα μαλλιά σου
κι οι όρκοι που΄χες κάνει

Συμβιβασμούς δεν κάνω
δεν δέχομαι ντροπές
κι αν κλαίω που σε χάνω
μια μπόρα ήταν πες
μ΄ανοίγουν όπου πάω
οι πόρτες που χτυπάω
χαμένος δεν θα πάω
μονάχα σε ρωτώ

Πώς μπόρεσε η καρδιά σου
τον Γιάννη να πικράνει
που όσα τα μαλλιά σου
κι οι όρκοι που΄χες κάνει

Συμβιβασμούς δεν κάνω
γι΄αυτό αποχωρώ
δυο δρόμους παραπάνω
αγάπη εγώ θα βρω
μ΄ανοίγουν όπου πάω
οι πόρτες που χτυπάω
χαμένος δεν θα πάω
μονάχα σε ρωτώ

Ερωτήματα ζωής

Ανθρώπινες σχέσεις… Ζεστές, ψυχρές, αδιάφορες, ενδιαφέρουσες, εκρητικτικές, αδιάφορες, καλυμμένες, ξεκάθαρες. Δεν είμαι ψυχολογός, κοινωνιολόγος, σύμβουλος σχέσεων ή κάτι αντίστοιχο. Ήμουν, είμαι και θα είμαι μηχανικός. Εμπιστεύομαι το συναίσθημα, την προαίσθηση στην δουλειά μου, αλλά πάντα όλα εξηγούνται – αν όχι με ξεκάθαρο μαθηματικό τρόπο, τουλάχιστον με μία προσομοίωση. Αλλά οι ανθρώπινες σχέσεις, οποιασδήποτε μορφής, πάντα με δυσκόλευαν.

Γιατί ένας φίλος γίνεται εραστής; Γιατί ο εραστής γίνεται φίλος, εχθρός, ξένος; Το να μένεις στάσιμος ισοδυναμεί με θάνατο, αλλά γιατί η εξέλιξη να πηγαίνει πίσω μερικές φορές; Δεν είναι το λογικό να πηγαίνει μπροστά; Εξέλιξη προς τα πίσω δεν είναι εξέλιξη, είναι φόβος αυτής. Και μπορεί ο εχθρός να γίνει φίλος;

Είναι απλό όταν διαβάζεις για τα πάντα σε ένα βιβλίο, λίγο πιο δύσκολο όταν μελετάς κάτι συγκεκριμένο. Αλλά είναι ακατόρθωτο το να εξηγήσεις γιατί είναι έτσι μια ανθρώπινη σχέση.

Με κοιτά η διπλανή μου στο μπαρ. Και την αγνοώ. Τι μου βρήκε; Και τι δεν βρίσκω σε αυτήν και κοιτώ την δικιά της διπλανή που αγνοεί την ύπαρξή μου; Τι πρέπει να αλλάξει η άλλη για να την προσέξω και τι εγώ για να με προσέξει; Και πρέπει όντως να αλλάξει κάποιος; Σημείωση: η δικιά μου απάντηση είναι “ΟΧΙ”

Ο έρωτας είναι γνωστό ότι είναι τυφλός. Μπορεί να έχεις έναν βάτραχο δίπλα σου ή τον χειρότερο άνθρωπο, αν είσαι ερωτευμένος/η δε σε νοιάζει. Γιατί; Ανεξήγητο… Σημείωση: Βέβαια όταν φύγει ο έρωτας μπορεί και να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο.

Και η αγάπη… Περίεργο τέρας, έχει πολλά πρόσωπα. Αγαπάς τους γονείς σου, τα αδέρφια σου, τους φίλους σου, το/την σύντροφό σου. Τον καθένα με διαφορετικό τρόπο. Και κατά ένα τρόπο μοιάζει με τον έρωτα, με μία διαφορά: σβήνει πιο δύσκολα. Μια παρομοίωση: ο έρωτας είναι σα μια νύχτα στην εξοχή, κάτω από μία σκηνή. Συναρπαστική, κάτι το διαφορετικό, ένα ανατρίχιασμα σε όλο το σώμα. Αλλά δεν μπορείς να είσαι πάντα σε μία σκηνή. Πρέπει κάποια στιγμή να είσαι σε κάτι με στιβαρά θεμέλια.

Ψυχανεμίσματα, αναζητήσεις… Η αδυναμία κατανόησης με κάνει λιγότερο άνθρωπο; Ή και μόνον η αναζήτηση απάντησης είναι αυτό ακριβώς που με κάνει άνθρωπο;

Αλλαγή πλεύσης

Ζεις χρόνια με έναν συγκεκριμένο τρόπο. Σου αρέσει, τον λατρεύεις. Δεν θέλεις να αλλάξεις, όχι επειδή βολεύτηκες, αλλά επειδή έτσι νιώθεις ότι θέλεις να ζήσεις. Είναι κακό να σου αρέσει κάτι; Είναι κακό να σου αρέσει η ζωή σου; Είναι κακό να νομίζεις ότι είσαι τυχερός;

Και κάποια στιγμή σου λένε “όχι, δεν μπορείς να συνεχίσεις να έχεις ό,τι είχες”. Δεν θες να το πιστέψεις. Θέλεις να το παλέψεις, να την ξαναφέρεις τη ζωή σου στα μέτρα σου. Στο κάτω-κάτω δεν ήταν δικιά σου η απόφαση να αλλάξεις ζωή, στο επέβαλλε κάποιος. Δεν γίνεται όμως τίποτα…

Το παίρνεις απόφαση και εσύ. Θα ακολουθήσεις κάτι που δεν το ζήτησες, που δεν το ήθελες. Κάτι που σου είναι ξένο, και όμως πρέπει να το εμπιστευτείς και να το ακολουθήσεις. Δεν ξέρεις αν θα σε βγάλει κάπου καλύτερα ή κάπου χειρότερα. Το μόνον που ξέρεις είναι πως πίσω δεν μπορείς να γυρίσεις και δεν μπορείς να παραμείνεις στάσιμος. Είναι δύσκολο όταν αλλάζεις την ζωή σου, αλλά πιο δύσκολο όταν σου την αλλάζουν άλλοι.

Πολλά τα ερωτηματικά, ελάχιστες οι απαντήσεις. Και παραδίπλα ο φόβος του συμβιβασμού, η αποδοχή της μη-απάντησης. Το ξένο παρόν και το δυσάρεστα αβέβαιο μέλλον. Και σηκώνεσαι, μαζεύεις ότι σου έχει απομείνει, πετάς ότι έχει σαπίσει, τσαλαπατάς κάτι που βρέθηκε στον δρόμο σου την λάθος στιγμή και συνεχίζεις. Γιατί στο τέλος, ο μόνος που μπορεί να κάνει το ταξίδι για σένα είναι εσύ.